Beste Ton,
Ben je niet een beetje flauw bezig? Ik begrijp dat je het niet eens bent met de meningen in het artikel van Poortvliet en Metro. Maar je geeft blijk van onvermogen tot scheiden van zaken. Ik bedoel dat je de auteur van het artikel beoordeelt en zelfs veroordeelt, waardoor je dus feitelijk de boodschapper onthooft. Terwijl je eigenlijk verontwaardigd bent over de meningen die anderen in het stuk ventileren. Meningen overigens, die je al lang en breed kende, dat weet ik zeker. Flauw dus.
Wat me ook verbaast, is dat je voorbijgaat aan het gegeven dat verreweg de meeste weblogs inderdaad gewoon puberdagboeken zijn. Of dagboeken van volwassenen. Maar dagboeken zijn het. Van mensen die denken dat hun eigen alledaagse beslommeringen ook leuk zijn voor anderen. Hiermee vel ik geen waardeoordeel. Sterker, er is niks mis met een zeg maar openbaar dagboek. Voor elk dagboek zal inderdaad wel een lezer te vinden zijn, en waarschijnlijk wel meer dan een. Op de ouderwetse manier was de scribent nooit in staat geweest zijn op haar al dan niet goed opgeschreven beslommeringen openbaar te maken, zonder daarvoor letterlijk op de zeepkist te moeten. Met journalistiek heeft dat niks te maken. Eerder met een soort exhibitionisme. En dat geldt niet alleen voor de weblogs die eigenlijk dagboek zijn.
Wat me aan bijna alle weblogs opvalt, is dat de maker altijd ergens een uitgesproken mening over heeft. En hij of zij vindt die mening belangrijk genoeg om openbaar te maken en te delen met gelijkgestemden, maar evenzovaak er over van mening te verschillen met andersdenkenden. Waarvan dit antwoord op jouw schrijfsel een prima voorbeeld is. Wat kennen wij elkaar nou helemaal? Niet dus. En dat bedoel ik. Heerlijk dat er internet is, en heerlijk dat er weblogs zijn. Maar laten we er niet te hoogdravend over doen. Gewoon stukjes schrijven aan, over en tegen elkaar. Dat is alles waar het volgens mij om gaat, toch?
Een vriendelijke groet,

Wally Kaal

Hoi Wally,

Dank je wel voor je reactie.
Volgens mij praten we een beetje langs elkaar heen, want wat jij schrijft heb ik zelf lijkt me ook al verwoord in het tweede stukje van mijn posting. Misschien heb ik me niet helder genoeg uitgedrukt.

Mijn punten van ergernis over het Metro-stukje zijn (in de volgorde waarin ik ze noem):

- auteur geeft blijk achtergrond van de materie niet te kennen. (Internet bestaat nu zo'n tien jaar...)
- auteur stelt dat merendeel blogs tienerdagboeken zijn en daarom impliciet oninteressant
- auteur gaat verder "met de krenten in de pap" ofwel de blogs die het meeste publiek trekken
- auteur kijkt naar die weblogs alsof het journalistieke bedoelde producten zijn.

Terwijl volgens mij:
- weblogs juist interessant zijn omdat het merendeel tienerdagboeken zijn die maar door een enkeling worden gelezen.
- weblogs interessant zijn omdat het de drempel voor publicatie zeer laag legt, hoe onbeduidend het gepubliceerde voor anderen ook moge zijn. Voor de blogger is het kennelijk belangrijk en dat volstaat.
- de meest gelezen weblogs het minst laten zien van de ware impact op termijn van het medium.
- dat de echte impact van weblogs evolutionair en sluipend zal zijn, en dus niet spectaculair genoeg voor de krant.
- de vergelijking van weblogs met journalistiek volledig mank gaat en bovendien niet relevant is voor de waarde en impact van weblogs, maar de media desondanks vrijwel uitsluitend de vergelijking met zichzelf naar voren halen.

Vandaar dat ik begin met een wellicht inderdaad flauwe steek onder water over het gebrek aan achtergrondkennis van de auteur, en eindig met de conclusie dat wanneer je weblogs beoordeelt op hun journalistieke karakter in een krantenartikel dat meer weg heeft van een subjectief weblog-stukje, weblogs het dit keer t.o.v. Metro makkelijk winnen als journalistiek product.

En je hebt volledig gelijk dat een conversatie als de onze een van de leuke punten is van laagdrempelige media als een weblog. Die conversaties zijn niet de reden dat ik begon met een weblog, maar wel de reden dat ik het ben blijven doen.

groet,
Ton

Je hebt gelijk Ton,
Ik praatte voor het grootste gedeelte inderdaad langs je heen. We zijn het kennelijk eens over een aantal zaken. Hoewel er natuurlijk wel weblogs zijn die een journalistieke aanpak hebben. Maar dan vooral met betrekking tot onderwerpen die de gevestigde journalistiek om wat voor reden dan ook laat liggen.
Tegelijk denk ik dat er best veel mensen loggen met het idee een stukje onsterfelijkheid te vergaren. Dit klinkt wat heftiger dan ik bedoel. Want ik bedoel dit: er zijn mensen die er gewoon op kicken hun naam terug te kunnen vinden op een massamedium. En als onder hun naam dan ook nog eens hun persoonlijke meninkje of filosofietje staat, is het helemaal toppie oppie, om maar er maar eens een populaire term tegenaan te smijten. Ik persoonlijk vind dat er met al die persoonlijke schrijfels niks mis is. Dat je zelfs alles moet kunnen verkondigen wat je wil. Hoe inpertinent die mening soms ook kan zijn. De enige maatstaf is de wet, wat mij betreft. En dan mag je de regels van die wet wat mij betreft op internet ook best iets versoepelen.
En nu ben ik dus automatisch beland op een onderwerp wat sinds de moord op Theo van Gogh erg in zwang is. Waar een stukkie in de Metro al niet toe kan leiden.

Wederom een vriendelijke groet,

Wally Kaal

Dat het einde van de krant en het einde van een leescultuur eerder zijn aangekondigd zonder dat de voorspellingen uitkwamen, betekent niet dat het nu weer goed afloopt. Zegt een dagbladjournalist met meer dan een kwarteeuw liefdevolle arbeid achter de rug bij Het Vrije Volk, de Volkskrant en Dagblad van het Noorden.

Ik bedoel maar. De grootste vergissing die voorspellers maken is lenen van het verleden in de naieve veronderstelling dat de geschiedenis zich altijd herhaalt. Het tegenovergestelde is waar. We noemen het een revolutie.