Creative Capital Conferentie

Op 17 en 18 maart vindt in Felix Meritis de Creative Capital conferentie plaats. Kennisland en de Waag tekenen voor de organisatie. Cultuur en creativiteit zijn woorden die in de discussies over innovatie en de kenniseconomie meer aandacht krijgen dan voorheen, toen in kennismanagement technologie vooral uitgangspunt was. Nu ook de mainstream meer lijkt te beseffen dat het de mensen zijn die het succes in een bedrijf maken, en niet de processen en gereedschappen (die de mensen wel zodanig kunnen hinderen dat ze falen natuurlijk), is het ineens mogelijk om in bedrijven over 'zachte' onderwerpen te beginnen. Daarbij moeten we denk ik nog wel aantekenen dat men vooral open is voor verandering als het een ander is die moet veranderen. Juist bij onderwerpen als cultuur en creativiteit valt aan het zelf veranderen niet meer te ontsnappen, en ik verwacht dan ook nog veel verzet van bedrijven die als reactie nog hardnekkiger zullen vasthouden aan bestaande patronen.

Samen met andere mensen uit de business development club Dutch Connection bezoek ik de Creative Capital conferentie. Het programma biedt interessante dingen en sprekers, waaronder Joi Ito. Onderwerpen waar ik me op wil richten tijdens de twee dagen zijn denk ik vooral open innovatie en creatieve steden.

De Metro over weblogs

Meerdere keren per week zit ik al vroeg in de trein. Te vroeg om een Metro of Spits te kunnen pakken, die zijn dan nog niet beschikbaar. Tegen de tijd dat de trein in Apeldoorn arriveert duiken de eerste exemplaren in de trein op. Afgelopen donderdag viel mijn oog op een artikel over weblogs (pdf Metro 24-2-2005). De auteur van het artikel Joëlle Poortvliet (HvU Communicatie en Journalistiek, 2003) disqualificeert zich meteen in de eerste regel van het artikel al:

Al zo lang het internet bestaat, een jaar of tien dus, ....

Toch maar even verder gelezen.
Weblogs worden weer beschreven als internetdagboeken en ze doet met de welbekende zin over tieners het merendeel als belangloos af.
(... bijgehouden door tieners, vol persoonlijke beslommeringen en slechts interessant voor een kleine kring bekenden ... ) Vervolgens wordt er verder gesproken over de krenten in de pap (met als voorbeeld Geenstijl.nl)

Interessant is dat Henkjan de Krijger van Punt.nl (host voor 30.000 weblogs, 200 nieuwe per dag er bij) en Michiel Houben (web-log.nl, 60.000 blogs) aan het woord komen. De Krijger schat het aantal blogs in Nederland op 150.000. Dat is ongeveer 1% van de bevolking, en nog binnen de early adopter marge dus (2%).

Het artikel geeft blijk van de verwarring van journalistiek met weblogs. (Waarover David Weinberger zei dat het vooral de bril van de media is die dat veroorzaakt. Als je een hamer hebt is alles een spijker, als je journalist bent is al het publiceren journalistiek). Zo spreekt Joëlle Poortvliet over redacteuren als ze de bloggers bedoelt, en voert ze aan dat weblogs nieuws vaak eerder brengen dan de reguliere media. Het eindigt met een citaat van De Krijger dat journalisten straks het nieuws niet meer brengen, maar slechts nog controleren en filteren.

Door het aan de kant schuiven van de inmiddels clichématige puberdagboeken als niet interessant en te focussen op die weblogs die zich journalistiek lijken te gedragen wordt volgens mij het boeiende aan weblogs weer gemist. Het is zoals Martin Röll onlangs stelde vreemd dat we voor weblogs een kwaliteitsmaatstaf aanleggen, en dan ook nog in termen van journalistieke of taalkundige kwaliteit. Wie voert er ooit een gelijksoortige discussie over e-mail? En toch zien we e-mail als zeer belangrijk, terwijl de inhoud veelal niet de moeite waard is voor een breder publiek.

Dat bredere leespubliek is ook niet de reden dat blogs interessant zijn, maar het feit dat iedereen met weblogs een laagdrempelige mogelijkheid heeft zich uit te drukken voor de kleine groep mensen die voor de auteur belangrijk is. Een drukpers voor iedereen. Massamedia niet alleen voor maar ook door de massa. Daarin schuilt het disruptieve van deze technologie. Maar de impact daarvan, net als die van het internet zelf, wordt langs evolutionaire weg voelbaar. Dat maakt geen spannende verhalen in de krant, en vandaar dat er in het publieke discours over weblogs vooral gekeken wordt naar de revolutionaire aspecten. En die blijken voor de 'tegenstanders' altijd mee te vallen (dit zijn degenen die het internet ook als onbelangrijk afdoen, met de gebarsten dotcom-bubble als bewijs) en voor de 'voorstanders' niet groot genoeg kunnen worden beschreven (weblogs zijn het einde van de schrijvende pers roepen ze, en vergeten dat bij de introductie van de telegraaf, de radio en de televisie dezelfde voorspellingen ook niet uitkwamen)

Artikelen als die in de Metro helpen dan ook niet in het publieke debat (toch een rol van de pers), behalve bij te dragen aan de hype-factor. In dat licht winnen dit keer journalistiek gezien de weblogs het lachend van de Metro.